Ανακοινωσεις: ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΘΥΜΑΤΑ! ΓΙΑΤΙ; | ΙΣΗ ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΒΑΡΩΝ: ΜΙΑ ΚΑΛΠΙΚΗ ΡΗΤΟΡΙΚΗ | ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΕΣ |
 
   
   
 
 
ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΩΝ ΣΕ ΠΛΗΓΕΝΤΕΣ ΑΠΟ ΠΛΗΜΜΥΡΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΑΔΙΠΠΟΥ ΤΟ 2016 Δημοσίευση: 20-09-2018
Γιατί καθυστερεί η καταβολή αποζημιώσεων σε πληγέντες από πλημμύρες που έγιναν το 2016 στην Αραδίππου και πότε υπολογίζεται να καταβληθούν, ζητεί να ενημερωθεί ο βουλευτή ...
 
 
Αναζήτηση    Ενημερωτικό Δελτίο
      
  Σημαντικές ειδήσεις  
ΕΠΙΜΝΗΜΟΣΥΝΟΣ ΛΟΓΟΣ ΣΤΟ 42ο ΕΤΗΣΙΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΗΣ ΕΟΚΑ
 
   
 
περισσότερα
 
 
 
 
Ημερομηνία: 10-02-2016
 
Επιμνημόσυνος λόγος από τον βουλευτή κ. Κυριάκο Χατζηγιάννη στο 42ο ετήσιο μνημόσυνο του Αρχηγού της Ε.Ο.Κ.Α. Στρατηγού Γεώργιου Γρίβα Διγενή.
 

Ελληνίδες, Έλληνες,

Συμπατριώτες, συνοδοιπόροι στην ελληνόρθόδοξη πορεία tης φυλής μας, ξανά σε αυτό το συναπάντημα για 42 συναπτά χρόνια, ταγμένοι από το χρέος και την ευγνωμοσύνη μας, να ζωντανέψουμε μέσα από τις δικές μας μνήμες, να δοξάσουμε, να τιμήσουμε ξανά και ξανά, ως ιερό χρέος και καθήκο, τον μεγάλο οραματιστή, αγωνιστή,ιθύνων νουν,του Κυπριακού έπους, που διέβην τον Ρουβίκωνα, οδηγώντας στα σκαλιά της πολυπόθητης κόρης, της πανόριας ελευθεριάς, τον αλήστου μνήμης, στρατηγό  Γεώργιο Γρίβα Διγενή.  Τα λόγια είναι πτωχά και περιττά, μπροστά στο μεγαλείο, τη δράση και τον αγώνα του ανδρός, που κατατάχθηκε επάξια στο πάνθεο των ηρώων, αρχηγός αυτός στην στρατειά των αθανάτων, που γέννησε ο επικός αγώνας της ΕΟΚΑ.

Οραματιστής του ωραίου και σχεδόν αδυνάτου, με την ζέση την σύνεση του και υπό την αίγλη την αγιοσύνη του ωραίου σκοπού, έσυρε, καθοδήγησε ένα μικρό λαό, νέους, γέρους, παιδιά, άνδρες, γυναίκες σε καθολική επανάσταση. Έπεσε ο σπόρος και έγινε ο κόσμος μια γροθιά, μεθυσμένος από το όνειρο και τον πόθο, αψηφώντας το άνισο του αγώνος, βγήκε στους δρόμους, στα βουνά, στα λαγκάδια και βροντοφώναξε σε όλο το κόσμο, την αξία του αγώνα για ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Το καλύτερα μιας ώρας ελεύθερης ζωής παρά 40 χρόνια σκλαβιά και φυλακή, του Ρήγα Βελεστινλή. Καμμιά κρεμάλα, καμμιά αγχόνη, κανένα ολοκαύτωμα δεν μπορεί να σταματήσει το Γραικό, σαν αποφασίσει να βρει το Θεό του, την Ελευθερία και την δικαιοσύνη του. Η πολύπαθη Κύπρος το 1898, εγέννησε το δικό της Διγενή, που γαλουχήθηκε άξια για τη μάχη στα μαρμαρένια αλώνια. Το Τρίκωμο της σκλαβωμένης Αμμοχώστου, του δικού μας αγαπημένου Βαρωσιού, της Σαλαμίνας, του Αποστόλου Βαρνάβα, έμελλε να δώσει στον κόσμο και στον ελληνισμό, τον ακούραστο αγωνιστή οραματιστή, αγέροχο πολεμιστή σε όλους τους πολέμους από το 1919 και εντεύθε, σταθερά καθηλωμένο, στο την πατρίδα ουκ ελάττων παραδώσω.

Ταγμένος από νωρίς να φυλάει Θερμοπύλες, από την Μικρά Ασία και το Σαγγάριο, στο έπος της Αλβανίας τον 2ο παγκόσμιο, την γερμανική κατοχή, την αντίσταση στην δείνη, μετά του ανίερου εγκληματικού εμφυλίου, ο γιός της ηρωομάνας Κύπρου, πάντα και παντού παρών, μέτοχος, μαχητής, πολεμιστής αυτός του ελληνοχριστιανισμού, πάντα μπροστάρης στις μάχες, έγραφε τη δική του ένδοξη πορεία, οραματιζόμενος πάντα την ώρα και την στιγμή και της ιδιαίτερης πατρίδας του, να δει και εκεί την γαλανόλευκη, να κυματίζει περήφανα και ελεύθερα. Ήξερε πως μετά τον ατελεύτητο, τον ατελέσφορο χαρτοπόλεμο, που προσέκρουε στην αδιαλλαξία των τότε μεγάλων εμπόρων των εθνών, σειρά είχε ο ένοπλος αγώνας, για την πίστη του Χριστού την αγία, για το ένας είναι ο σκοπός ο ωραίος Παρθενών.

Ελήλυθε η άγια ώρα, να επιστρέψει η κλεμμένη, κακοποιημένη, πολύπαθη κόρη στην μεγάλη μητέρα της. Ο στρατηγός του Ελληνικού στρατού, Γεώργιος Γρίβας Διγενής, ο του Τρικώμου γιός, με τις ευλογίες της τότε Ελληνικής εξουσίας, του Παπάγου και της εκκλησιαστικής κυπριακής εξουσίας του Μακαρίου, έκανε την ευλογημένη κάθοδο του, στα Κυπριακά χώματα. Πάτησε τη μάνα γη, για να οργανώσει και να φέρει εις πέρας, τον ανά το κόσμο, αποδεκτό ακόμη και από τον ίδιο τονΣτρατάρχη  Μοντγκόμερυ, ως τον επιτυχέστερο αήτητο ανταρτοπόλεμο. Σείστηκε η Κύπρος, απότηνστεντόρια φωνή του Διγενή, ήταν 1 Απριλίου της ΕΟΚΑ η αρχή, το κυπριακό έπος του 1955-59, με βροντερή Φωνή του Διγενή και ευχή του Μακαρίου, που έμελλε να γράψει μία από τις ενδοξότερες σελίδες της νεότερης ελληνοκυπριακής ιστορίας. Την 1η Απριλίου του 1955 κηρύσσει την έναρξη του αγώνα. «Με τη βοήθεια του Θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράστασιν ολοκλήρου του Ελληνισμού και με την βοήθεια των Κυπρίων αναλαμβάνομεν τον αγώνα δια την αποτιναξιν του Αγγλικού ζυγού, με σύνθημα εκείνο το οποίον μας κατελειπαν οι πρόγονοι μας ως ιεράν παρακαταθήκην. Ή ταν ή επί τας»«Είμαστε όλοι ΕΟΚΑ» λέγει στους Άγγλους ο Θεμιστοκλής Δέρβης. «Είναι όλοι ΕΟΚΑ» αντιφωνεί ο Άγγλος στρατηγός Ντάρλιγκ.

Τα λόγια είναι λίγα και πτωχά, για να περιγράψουν το ήθος, το μεγαλείο, την σύνεση, το ακούραστο του πολεμιστή, την ψυχική δύναμη, το σθένος του ανδρός, που ένωσε βουνά και κάμπους, πόλεις και χωριά, έμψυχα και άψυχα, Θεούς και βροτούς, εμψυχωμένους σε ένα άνισο αγώνα, με μια κραταιά αυτοκρατορία, που αθετούσε τις υποσχέσεις της στο κυπριακό Ελληνισμό.Το Διγενή των Κυπριακών μαρμαρένιων αλωνιών, που έκανε αυτή την νοτιώτερη κυτίδα ελληνισμού, να γεννήσει νέες Θερμοπύλες, τα δικά της ολοκαυτώματα του Μαχαιρά, του Λιοπετριού, να γράψει με το αίμα της, με τις αγχόνες στα αμούστακα παιδιά της, τη δική της ένδοξη χρυσόδετη ιστορία, και δεν είναι να απορεί κανείς, πως μια χούφτα τόπος γέννησε τόσους ήρωες. Η μεγαλοσύνη στα έθνη δενμετριέται με τοστρέμα με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα. Τα αμούστακα παιδιά, τα παιδιά του Διγενή, αψήφησαν τον θάνατο, έγιναν αίφνης τιτάνες, έγιναν ένα σώμα μια ψυχή, που το όνειρο και η ελπίδα για μια ελεύθερη ζωή, τους έκανε φτεροπόδαρους λιονταρόκαρδους, που αψηφώντας τον θάνατο, με την  δύναμη την ομορφιά της νιότης, πάλευαν για τον μεγαλύτερο και ομορφώτερο έρωτα της ζωής, για την ωραία κόρη την πανόρια λυγερή για τον ένα τον ωραίο σκοπό.

Σύσσωμος ο μικρός λαός, πολέμησε χωρίς σπαθιά και βολιά και  βροντοφώναξε στην οικουμένη,«λογαριάσατε λάθος με το νου σας εμπόροι,δεν μετριέται πατρίδα, λευτεριά με το πήχη». Καθολικότητα, ενότητα, θέρμη, δύναμη ψυχής, για τον ένα ιερό σκοπό «ελευθερία ή θάνατος». Ο κατατρεγμένος, ανύπαρκτος μικρόκοσμος της Κύπρου, που οι κατακτητές του πίστευαν, πως η μακρόπνοη σκλαβιά, από ποικοίλους κατακτητές, του κατάργησε κάθε μνήμη εθνικής ταυτότητας και εθνικής συνείδησης, τον εκφύλισε σε μια άμορφη, άβουλη μάζα κατακτημένων, που μπορούσαν να ελέγχουν απόλυτα. Ο βίος όμως και η πολιτεία αυτού του μικρού λαού, που αριθμούσε 6 επαναστάσεις στην τουρκοκρατεία, που σφαγιαζόταν το 50% του επαναστατημένου λαού και εξισλαμιζόταν σε μικρό ποσοστό αποτελώντας τους κρυπτοχριστιανούς, τους λινοπάμπακους, παρέμεινε πιστός στο «Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστιν η πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα και παρά Θεοίς και παρ’ανθρώποις τους νουν έχουσιν». Ανδρώθηκε με τη καθοδήγηση του Διγενή και δίδαξε τον απανταχού Ελληνισμό, με την σφαγή της 9ης Ιουλίου πως «η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιαιρη του κοσμου,κανένας δεν εβρέθηκε για να την ηξηλείψει κανένας γιατί σιέπει την  που ταψη ο Θεός μου, τζιη ρωμιοσύνη εν να χαθεί όντας ο κόσμος λείψει, σφάξε μας ούλους τζιαι ας γενει τογαίμα μας αυλάτζιν,κάμε το κόσμο ματζιαιλιό τζιαι τους ρωμιούς τραούλια,αν μαξερε πως ‘ιλατρον όντας κοπεί καβάτζιν τριγύρω του πετάσσονται τρακόσια παραπούλια». Η ουσία του δικού μας Θεού, είναι ο αγώνας του ανθρώπου να υπάρχει ελεύθερος, αξιοπρεπής στη πατρώα κυπρίδα γη μας, τη γεμάτοι λιόντες,ετοιμοπόλεμους, ως έτοιμους από καιρό, πανέτοιμους για τις αγχόνες και τους αχυρώνες. «Μολών λαβέ» κραυγάζει ο Αυξεντίου, «Ου περι χρήμασοι τον αγώνα ποιούμεθα» φωνάζει ο Μάτσης. Τα χίλια μύρια ευχαριστώ, ταιριάζουν στο στρατηλάτη, που οργάνωσε, που άναψε τη δάδα, που πυροδότησε τον όμορφο4χρονο αγώνα, για μια Κύπρο ελεύθερη και Ελληνική, που τηνμετέτρεψε σε κοιτίδα ηρώων. Μπορεί οι συμφωνίες Ζυρίχης –Λονδίνου να μην ήταν το ευκταίο, αλλά το εφικτό αποτέλεσμα, ωστόσο δεν αμαυρώνουν, ούτε μπορούν να διαγράψουν, την προσφορά του απελευθερωτικού αγώνα 55-59.

Μετά το τέλος του αγώνα, εγκατέλειψε τα ψηλά τα ελεύθερα βουνά του, αφού για την πολύμαχη αμνηστία που πέτυχε για όλους τους άλλους, δεν έγινε αποδεκτή για τον ίδιο του τον εαυτό, αναγκάστηκε να φύγει ως εξόριστος, χωρίς να δρέψει ή τουλάχιστο να συνεορτάσει τους καρπούς της νίκης του. Το ύψος, το μεγαλείο του ανδρός, που πάνω από όλα και από όλους, είναι η πατρίς, η ενότητα, η διδαχή και η πικρή γεύση του μετακατοχικού εμφυλίου πολέμου, ο νουνεχής άνδρας ως άλλος δίκαιος Αριστείδης, υπογράφει την εαυτού καταδίκη και για την σωτηρία των όλων, μη σκεπτόμενος εαυτόν, κηρύσσει εκεχειρία και λήξη  του αγώνα.

Αφού παίρνει την τελευταία βουνήσια, ελεύθερη κύκνεια ανάσα, το 1959,ως νέος Κολοκοτρώνης, ακολουθεί στο δικό του κελί,«από τους σου ευεργετηθέντας» και αφήνει την Αθήνα, να τον δεχτεί, να του γιάνει τον πόνο της εξορίας του. Ναι να τον δεχτεί, να τον δαφνοστεφανώσει, ως άξιο τέκνο της πατρίδας του, όπως το βροντοφώναξε η ελληνική βουλή των αντιπροσώπων και επισφράγισε η Ακαδημία Αθηνών.

Άξιος λόγου και ο κατά 4ετία μεταγενέστερος χαιρετισμός του Μακαρίου: Στρατηγέ μου αίσθανομαι σημερον την ανάγκην και το χρέος να απευθύνω προς υμάς εγκάρδιον μήνυμα αγάπης και χαιρετισμόν τιμής επί τη 4η επετείω της  εκρήξεως του απελευθερωτικού αγώνος, τον οποίον επί κεφαλής της  ΕΟΚΑ επιτυχώς διεξηγάγετε και εφέρετε εις νικηφόρον πέρας. Σεις υπήρξατε ο εμπνευσμένος Αρχηγός, ο ακατάβλητος μαχητής, του θρυλικού αυτού απελευθερωτικού κινήματος, ....«Με την ιδικήν σας βοήθειαν απολαμβανομεν σήμερον των αγαθών της ελευθερίας. Άνευ υμών η ημέρα αυτή θα εβράδυνεν ίσως πολύ να ανατείλη. Η Κύπρος θα είναι εσαεί ευγνώμων προς υμάς.»

Ενώ η Κυπριακή βουλή, τον αποκαλεί, άξιο τέκνο της πατρίδος μόνο μετά θάνατο:«μνημονεύουσα   τας   εξαίρετους   υπηρεσίας   τας   οποίας   ο   εκλιπών εθνικός ήρως προσέφερε δια την απελευθέρωσιν της ιδιαιτέρας αυτού πατρίδος   Κύπρου ανακηρύσσει   τον   εκλιπόντα   ήρωα   Στρατηγόν Γεώργιον Γρίβα-Διγενή ως άξιον τέκνον της ιδιαιτέρας αυτού πατρίδας Κύπρου».

Μετάακολούθησαν λάθη πολλά, που ο στρατιώτης Διγενής, ξανακλείθηκε προς επαναπατρισμό, με την τουρκική ανταρσία του 63, ενώ με τα γεγονότα της Κοφίνου, εκδιώκεται εκ νέου, μαζί με την ελληνική μεραρχία, αφήνοντας πίσω του αφρούρητη, την πατρώα γη του, με διάπλατα ανοικτές τις κερκόπορτες,  στις ορέξεις επεκτατικών πολιτικών, παιχνιδιών ισχύος και επιρροών στην ταλαίπωρη ανατολική μεσόγειο. Φεύγει ανήσυχος προειδοποιώντας από καιρού, Κύπρο και Ελλάδα, για τους επικείμενους κινδύνους. Επιστροφή στη Ελλάδα της χούντας, με φυλάκιση κατ’οίκον, βρίσκουν το ανήσυχο πνεύμα του κυνηγού του ενωτικού ονείρου, το μόνιμο στρατιώτη των κρησφυγέτων, να αναζητά διαφυγή. Ανακάπτει, επανερχόμενος στην Κύπρο, αφού δραπετεύει της φυλακής της Χούντας, για να ζήσει τις αγοραπωλησίες της διεθνούς πολιτικής, στη μάχη συμφερόντων επικράτειας και επεκτατισμού, σε μια Κύπρο σχεδόν αφοπλισμένη, όπως προέβλεψε και πλήρως εκτεθειμένη στην όποια εισβολη, καθώς οι προμαχώνες της ήταν πια άοπλοι, μετά την αποχώρηση της Ελληνικής μεραρχίας. Εις μάτιν, οι προειδοποιήσεις του, οι ανησυχίες του και δυστυχώς αληθείς οι προφητείες του. Η νέμεσης, καθ’ότι Εστι δίκης οφθαλμός ος τα πανθ’ ορά, η θεία πρόνοια, τον πήρε να μην προλάβει να δει το τουρκοποίημα της Κύπρου, που αγάπησε, της δικής τουαγαπημένης πατρώας Τρικωμίτικης γης που τον γέννησε. 27 Ιαννουαρίου 1974, τα παιδιά του, οι αγωνιστές του, έσυραν τον επικήδιο θρήνο. Ο δικός μας Διγενής, έχασε την μάχη της ζωής, στα ίδια μαρμαρένια αλώνια που νίκησε την στρατιά της γηραιάς Αλβιών. Κοσμοσυρροή στο κρησφύγετο του, που έγινε ο τάφος του στις 31 του μήνα, για το δεύτε τελευταίο ασπασμό. Ορφάνεψε η Κύπρος, από το μαχητή των συνόρων της. Έφυγε να συναντήσει τους λεβέντες του, τα παιδιά τα μεθυσμένα από των αθανάτων το κρασί. Έτσι από εκεί ψηλά είδε αποβάσεις ξεριζωμούς, βιασμούς, θανάτους εκτελέσεις, βλέπει με το ανήσυχο πάντα βλέμα του, το λαό του, που αγάπησε, να τον πατεί ο Αττίλας.

Από τον άλλο κόσμο που πατά και καθορά, περιμένει από εμας την υπόσχεση, για την συνέχεια του αγώνα μας, για δικαίωση, για ελευθερία της γης που μας γέννησε, λαμπαδοφόρος αυτός, με την στρατειά των ηρωικών παιδιών του, μας φωνάζουν πως όσο ζούμε, μπορούμε να παλεύουμε, να ελπίζουμε, σε ένα καλύτερο αύριο, σε ένα δικαιότερο κόσμο, σε μια ελευθερία ναών και εστιών μας, σε μια ειρηνική συνύπαρξη, με το σύνοικο στοιχείο. Ας μην εγκαταλείψουμετον αγώνα, στο βωμό της τεχνητής ευμάριας και της έμφυτης ματαιοδοξίας και ηττοπάθειας των καιρών. Νυν υπέρ πάντων ο αγών, μας βροντοφωνάζει και πάλι από ψηλά και ο έχων ώτα ακούει ακουέτω. Ο τόπος που με γέννησε και ας τον πατούν οι ξενοί πουλί είναι που με καρτερά, πουλί είναι και μένει. Ναι η δική μας η πατρίδα, έχει μοιραστεί στα δυο και την αγαπούμε ολόκληρη και μπορούμε να ξαναενώσουμε τα μοιρασμένα κομμάτια. Αυτό είναι το ομορφώτερο μνημόσυνο για το γέρο της Κύπρου, το στρατηλάτη το θρηλικό Διγενή, το Τρικωμίτικο παιδί και τα παλληκάρια του, από το πάνθεο των ηρώων, αλλά και ακόμη μεγαλύτερη αμοιβή για τους επιβιώσαντες και ζώντες την συνέχεια της μαρτυρικής μας πορείας, που ελπίζουν και ζητούν την ανανέωση του όρκου, να ξαναγυρίσουμε στα μνήματα των γονιών μας, των παππούδων μας, να ανάψουμε τα καντήλια, να λειτουργήσουμε τις εκκλησιές μας.

Ευχή και προσευχή και αγώνας μας, η συνετή και από το θεό και τον άνθρωπο, φωτισμένη πορεία όλων μας, αρχόντων και λαού, για μια έντιμη και δίκαιη λύση, για μια γρήγορη επούλωση των πληγών μας και το ξανακτίσιμο μιας ασφαλούς, ενιαίας, ενωμένης Κύπρου. Δεν ξεχνούμε βωμούς και εστίες, παλεύουμε για ένα καλύτερο αύριο, της γεννιάς μας, της γεννιάς των παιδιών  μας για μια ελεύθερη Κύπρο, ελεύθερη από την τούρκικη μπότα. Καρτερούμε μέρα νύκτα να φυσήξει ένας αέρας στουντον τόπο τον καμένο πον θωρεί ποττέ δροσιά, για να φέξει καρτερούμεν το φώς τζιεινης της μέρας πον να φέρει στο καθένα τζιαι δροσιά τζιαι ποσπασιάν. Να φέξει επιτέλους στη πιο νότια εσχατιά της Ελληνίδας γης, της Κύπρου. Προσκυνούμε σου το κλέος, την ανδρειοσύνη, την προσφορά, τον αγώνα σου, όλοι εμείς, ευχαριστούμε εκ βάθους ψυχής, για την ελεύθερη ζωή που μας χάρισες. Όλοι εμείς ταπεινοί και μικροί, προσκυνούμε σου το μεγαλείο της ψυχής, εσένα του ισχυρότερου Λεωνίδα του παρελθόντος αιώνος, εσένα του Εληνα του Κύπριου του θρυλικού μας Διγενή, που μέχρι την εκπνοή της βροτής σου επίγειας ζωής, παρέμεινες όρθιος, πέθανες όρθιος, φυλάγοντας Θερμοπύλες. Σε ευχαριστούμε γιατί χάρη σε σένα,η Κύπρος δεν παρέμεινε άλλη μία ακόμα Ελληνίδα γη χωρίς Έλληνες.Εσένα που ο ιερός της πατρίδος έρως εμφώλευσε στην καρδία σου την ατρόμητη και η καρδία σου δεν γηράσκει δεν πεθαίνει ποτέ.

Ο Στρατηγός Γρίβας θα παραμείνη εις την Κυπριακή Ιστορία ως θρυλική μορφή, η οποία συνέλαβε πλήρως το λαϊκό αίτημα και διεμόρφωσε τούτο εις βίωμα εθνικόν και αγωνιστικόν,γράφει στις σελίδες της ηΕλληνική Εγκυκλοπαίδεια τουΝίκου Κρανιδιώτη. Ο Διγενής είναι άξιος της καθολικής ευγνωμοσύνης του έθνους, ανήκει πλέον εις τους μύθους της ελληνικής ιστορίας, οι οποίοι θα  παραδίδονται  από γενεάς εις γενεάν,  δια να λέγουν ότι  ένας  άνθρωπος μόνος, με την ελληνικήν του ψυχήν, κατώρθωσε να νικήσει μιαν μεγάλην αυτοκρατορίαν.«Ένστολος, ένοπλος, όρθιος κι αταλάντευτος χώρει γενναίε Αρχηγέ, ίνα δείχνεις σε μας και εις τους λαούς όλους πώς οι δούλοι γίνονται ελεύθεροι». Και σε μας «Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης» ενωμένοι καθώς λέει ο εθνικός μας ποιητής Σαν μισούντε ανάμεσον τους δεν τους πρέπει ελευθερία

Αιωνία σου  η μνήμη μεγάλε ατρόμητε Αρχηγέ

 
 
Πίσω
 
comments powered by Disqus